Архив метки: გაქცევა

მზე სხეულად

რაც მეტად მინდება ფრენა, მით მეტად მაკავებს მიწა. თუ გული მზეს ეძებს ფიქრით, მზერას მიბნელებს ყოფის ჯურღმული… როცა  მძორია ვნებადამცხრალი, სულს ტკივილი ხევს მშიერ ზოლებად… მანამდე მომკლავს ეს გაორება, სანამ ერთი არ დავრჩები მხოლოდ- მსუბუქ, უმძორო გამჭვირვალებით მზეს შემოვიხვევ მერე … Читать далее

Ваша оценка:

Рубрика: არაპოეტური ლექსები | Метки: , , , | Оставить комментарий

მეტამორფოზა

თვალი გაახილა. ვერაფერი დაინახა. აღარც ოთახი იყო არსად, არც საწოლი, არც სინათლე შემოდიოდა არსაიდან. ხელ-ფეხს ვერ ამოძრავებდა. არა, იმიტომ კი არა, რომ დამბლა, ან ატროფია, ან რამე ამის მსგავსი დაემართა, სივიწროვის გამო.  უცნაურ, საძილე ტომრის მსგავს რაღაცაში იყო მჭიდროდ გამოხვეული. … Читать далее

Ваша оценка:

Рубрика: პროზა | Метки: , , | 4 комментария

თამაშში დაკარგული

ერთი მეორეს მიჰყვება, მეორეს-მესამე, მესამეს-მეოთხე და როცა იმსიგრძე და იმსიმძიმე ჯაჭვად აიხორხლება, რომ უკვე წელში ვწყდები მგონია, ტრადიციულად აჩემებების თერაპიას ვეფარები.

Ваша оценка:

Рубрика: ცოტა რამ ჩემზე | Метки: , , , , | 5 комментариев

სისხლიანი კოჟრები

…დიდი ხანია ამაზე ფიქრობს, თითქმის მას მერე, რაც პირველად დააფიქსირა, რომ ცხოვრება უჭერდა, თან ისე მწარედ, სისხლიანი კოჟრები გაუჩნდა. სულ არჩაცმა ვერ გამოვიდოდა მილიონი «მაგრამ-რატომ»-ების გამო, გამოცვლითაც ვერ გამოცვალა, ხან დიდი მოსდიოდა და ხან პატარა, ვერ მოირგო ვერც ერთი ზომა.

Ваша оценка:

Рубрика: პროზა | Метки: , , , , , | 7 комментариев

სად, სულაც არაა მთავარი

სულ ტყუილად დააყენა მაღვიძარა, მთელი ღამე თვალი არ მოუხუჭავს. მაინც დაელოდა და სანამ არ დარეკა, არ ადგა.

Ваша оценка:

Рубрика: პროზა | Метки: , , , , , | 8 комментариев