ჭინკისთვალება ანგელოზი

მთლად ცეროდენა არა, მაგრამ ჩემს მტკაველში  რომ მშვენივრად იმართება,იმხელაა, მტკაველი კი ნამდვილად არ მაქვს დიდი.

გრძელი თმა აქვს, ცეცხლისფერი, ფაფარივით ადევს მხრებზე, წელზე და კოხტად გაბზეკილ უკანალს უფარავს. ორი მწვანე თვალი უკეთია, მისი პატარა სახისთვის ზედმეტად დიდი და მრგვალი. სიფრიფანა ფრთები რომ არა, ჰაერივით კაბა რომ არა, ალქაჯობა უფრო მოუხდებოდა. დიდად არც თვალები აქვს ანგელოზური, იმდენი  ჭინკა დაურბის, განსაკუთრებით მაშინ, ცრემლებამდე გადაფიჩინებული რომ იცინის. აი, ხომ გგონიათ, რომ ვიტყვი:»ზარივით წკრიალა ხმა აქვს»,  «კისკისებს»? სულაც არა.ბევრს რომ ტირიან პატარები და მერე ხმა უბოხდებათ, ზუსტად ისეთი დოღრიალაა. კიდეც გაგიკვირდება, მიწას არ ატყვია და ამხელა ხმა საიდან ამოსდისო. როცა იცინის, გგონია, ეჟვნები ჟღარუნობენ: წვრილები, მსხვილები, დიდები, პატარები, ჟღარუნობენ სხვადასხვა ხმით და ეს მრავალხმიანი ჟრიამული ექოს უერთდება უსასრულობაში. კი, ასე იცის.

როცა ნაწყენია, დაღონებული, გული მოგეწურება, ისეთი საწყალია. მოიბუზება, გაიფუყება ბეღურასავით, თავისი ზომისთვის შეუფერებელი დარდი უწვება თვალებში და სხივჩამქრალი სიმწვანე ჭაობისფერი ხდება.

თუ ატირდა, მსხვილ-მსხვილი ცრემლები ღვართქაფად მოსდის, პატარა,ჭორფლიანი ცხვირი უწითლდება, მუშტებით იწმენდს წამოსულ წუნწკლს და ისე საწყლად სრუტუნებს, გული მოგიკვდება…

ხომ ასეთი პატარაა, საუბარი დიდი ადამიანივით იცის. შეიძლება კიდევ გაგეცინოს, ეს ცოცხალი სათამაშო ასე ჭკვიანურად როგორ ლაპარაკობსო.

არადა, ჩემი ხნისაა.

ერთად დავიბადეთ, ერთად გავიზარდეთ, თუმცა მე ვბერდები, ის კი ისევ ისეთია, როგორიც ჩემი დაბადებისას იყო. მე ვჩხაოდი დედის სხეულს გამოგლეჯილი, ის კი იდგა თმაგაწეწილი და თვალებში მწვანე ჭინკები დაურბოდნენ. ეს მერე მომიყვა. მე, რასაკვირველია, მაშინ არ დამინახავს. მარტო მაშინ კი არა, მერეც, წლებს მივყვებოდი, ვიცვლიდი ფეხსაცმლის ზომას, ტანსაცმლის სიგრძე-სიგანეს და სულაც ვერ ვამჩნევდი, რომ ამ ყველაფერს ერთი ჭორფლიანი ანგელოზი უყურებდა მუდმივად, თვალმოუშორებლად.

ისე საყვარლად მოჭუტა თვალები, მოიჭმუჭნა ცხვირი, როცა ვკითხე მაშინ, პირველად რომ დავინახე, აქამდე სად იყავი, ანგელოზი თუ ხარ, თან ჩემი და თანაც მფარველი-მეთქი. პატარა მხრები აიჩეჩა, სად უნდა ვყოფილიყავი, აქ ვიყავი. შენ რომ ვერ მხედავდი, ეგ იმას სულაც არ ნიშნავს, რომ არ ვიყავიო. მერე მომიყვა წვრილად ამ წლების ამბები. მარტო ამბები კი არა, ფიქრებიც იცოდა, იცოდა, როდის რა მიგრძვნია, რა გამხარებია, რა მტკენია, რაზე მიოცნებია, მოკლედ, მგონი, იმაზე მეტიც, რაც მე მახსოვს საკუთარ თავზე.

კალანდის ღამეს რომ მიჰყავდა გადაფითრებული დედაჩემი უსასრულობაში, კაბის კალთაზე მებღაუჭებოდა თურმე(თვითონ ასე თქვა ). ჩემზე ხმამაღლა ბღაოდა თავისი დოღრიალა ხმით , ჩემზე დიდ-დიდ ცრემლებს ყრიდა… თურმე… მე კი აბა სად შემეძლო ან მისი დანახვა, ან მისი ხმის გაგონება, საკუთარ ვარამში ვიყავი გაწოლილი და ვნებივრობდი ტკივილის ტალღებზე.

მას მერე რაც მიკეთებია,ყველაფერი მისით ყოფილა.  არადა, რა ამაყი ვიყავი საკუთარი თავით და საკუთარი სიყოჩაღით… არ მინდოდა, ჩემსავით უმწეო გამოსულიყავი, ჩემსავით სულ სხვის დაკრულზე გევლოო. კი, მარა თუ ასეთი ყოჩაღი ხარ, როცა რამე მეშლებოდა, თანაც ისე მწარედ, რომ მერე სანანებელი მიხდებოდა და ცრემლს მაღვრევინებდა, მაშინ რატომ არ მაჩერებდი-მეთქი. ეჰო, შენ ნამეტანი კარგი წარმოდგენა გაქვს ჩემზე და ჩემს შესაძლებლობებზეო. მე ერთი პატარა გოგო  ვარ. არავის უკითხავს ჩემთვის, მინდოდა თუ არა ეს ანგელოზობა. აბა, ვისი და რისგან დაფარვის თავი მაქვს, როცა საკუთარი თავი ვერ დამიფარავსო. დაგვაყენებენ იქ, ზევით, მშობლები და გვირჩევენ ჩვენს-ჩვენს ავან-ჩავანს. ვდგავარ და სანამ ჩემი ჯერი მოვა( ამას კი ძალიან დიდი დრო სჭირდება,  რაკი უშველებელი რიგის ბოლოში ვდგავარ ყოველთვის, როგორც დღენაკლული და უდღეური), ძილი მერევაო. ხან ერთ ფეხზე ვდგავარ, ხან მეორეზე, ვანაცვლებ ერთმანეთს, ერთი სული მაქვს, როდის დავაღწევ თავს აქაურობას და დავბრუნდები შენთანო. მოვა ჩემი ჯერი და ამაყუდებენ კედელთან, მომაყრიან და მომაყრიან საყვედურებს, ოჯახის შემარცხვენელი ხარ, ან რანაირად დადიხარ, ან რანაირად გაცვიაო. არაფრის მაქნისი შენ არ ხარ, უკვე აღარც ვიცით, შენ მფარველობ იმას, თუ ის- შენო.ჰოდა, არ დამიწყო ახლა შენც უკმაყოფილობები, იქაც მეყოფაო. აბა, მოდი და უსაყვედურე ამის მერე! მოდი და სთხოვე რამე გვერდით ყოფნის გარდა! არც ვთხოვ!

მარტო ვრჩები თუ არა, მაშინვე ჩემთაანაა ყურებამდე გაკრეჭილი, ნახათქუნები, ნარბენი, ოფლისგან სველი თმა მუქ წითელ ზოლებად ეკრობა მხრებზე, სახეზე და ამ ზოლებიდან სასაცილოდ უჩანს ორი შეუფერებლად დიდი თვალი, შიგ მწვანე ჭინკებით.

ვლაპარაკობთ და ვლაპარაკობთ, ამ მთისას და იმ მთისას, ამბრისას და უმბრისას. სად არ წავალთ და რას არ მივედ-მოვედებით.

თუ საქმეში ვარ გაცმული და ორომტრიალში, პატარა ხელს ჩაიქნევს და უკმაყოფილო მტოვებს. თუმცა მოსწავლეებთან ჩიჩინისას ბეჯითად მიზის მაგიდაზე ცხვირწინ და კუსავს თვალებს. ვინ დაანებებს, თორემ საგრანტო ქულასაც გამოჰკრავდა ხელს.

«მამაჩემი თავისებურად მოძღვრავდა ყველას იმ დღეს და ჯოჯოხეთით აშინებდა, მე ვუთხარი, ამ ცხოვრების შემდეგ კიდევ ჯოჯოხეთი თუ არსებობს, მაშინ შენზე სასტიკი არავინ ყოფილა-მეთქი. გადაირია, რას ბოდავო, ეგ მე კი არა ჯავახიშვილმა თქვა-მეთქი და უნდა დავფიქრდე, ეგებ დროა სხვას მიგამაგროო. ისე შემეშინდა, მაშინვე მივაყოლე «რაცა ღმერთსა არა სწადდეს, არა საქმე არ იქნების»-მეთქი», -მიყვება და იცინის გულიანად.

თუ ვკითხულობ, სანიშნესავითაა გაფენილი ფურცლებს შუა და გაფაციცებული ჩაჰკირკიტებს.ხელს მიშლი, გოგო, გაიწიე-მეთქი- ვეტყვი და მოიცა რა, ვიქნები. რა მეშველებოდა, შენთან რომ არ მოვხვედრილიყავი, ხომ ვიქნებოდი უწიგნურიო, აბა იქ, ზევით, ისეთი მოსაწყენი წიგნები აქვთ ჩემებს, იმას რა წამაკითხებდაო.

როცა გარეთ ვარ, თან მომყვება, ზის გატრუნული ჩემს ჯიბეში თბილად და მარტო თვალები, ჭორფლიანი ცხვირი და წითური «ჩოლკა» მოუჩანს. არ უყვარს სიცივე, მე მგავს. გაფაციცებული იყურება აქეთ-იქით. ეშინია გადასასვლელების. აბა გავბედო და ან მწვანეს არ დაველოდო, ან მიწისქვეშას ავუარო გვერდი, რომ აჯიჯღინდება, აღარ დაამთავრებს. ამიტომაც ვიცავ წესებს.

თუ ფილმს ვუყურებ, წამოგორებულია ჩემს ბალიშზე, სასაცილოზე გულიანად იფხრიწება, სატირალზე კი გულისმომკვლელად ფშლუკუნებს.

მაინც ღამე გვირჩევნია ყველაფერს. ამ დროს არავინ და არაფერი გვიშლის ხელს, არავინ და არაფერი გვაწყვეტინებს ერთად ყოფნას.არც საუბარში გვეჭრება ვინმე და არც ჩუმად ყოფნაში. ხო, აბა გგონიათ  ყბედები ვართ და გაუთავებლად ვქაქანებთ?

ჩამოსკუპდება რაფაზე, ამოიღებს ჯიბიდან პატარა ყალიონს, ყოჩაღად შეაკეთებს,აფუტებს გემრიელად და პატარა ვარდისფერ ტერფებს ასვარსვალებს. ნეტა ეგ  რაღად გინდა, რას იწამლავ თავს-მეთქი და  ამხელა ქალმა ის არ იცი, ანგელოზი უკვდავი რომააო? თანაც პასიური მწეველობა უფრო საზიანოა, ამიტომ მეც გავაბოლებ შენთან ერთადო. მაინცდამაინც არ უკვდავობა მხიბლავს, აბა შენ რომ მოკვდები, მერე ვიღას დავჭირდები ასეთი უდღეური ანგელოზიო.

ვიცინით.

ვსხედვართ და ვაბოლებთ. რაფაზე შემომსხდრები ვიკარგებით ღამის სიჩუმეში. მივყვებით მის ძლიერ ტალღებს და დროგამოშვებით ჩურჩულით ვეხმიანებით ერთმანეთს.

ჩემზე რატომ არ წერო, შემომაპარა ერთ ასეთ ღამეს ჩურჩულით და ეჟვნები გააჟღარუნა.

ზის ახლა ჩემ წინ და ეშმაკურად უელავს თვალები. ოხერია, ხვდება, რომ მასზე ვწერ. ვერაფერს გამოაპარებ.

გარეთ ნელ-ნელა ხვევს სამყაროს თავის საცეცებს იანვრის ჭახჭახა ღამე. სულ რამდენიმე საათში ძილი მოიცავს დღის ქაოსით დაოსებულ ადამის მოდგმას. ჩვენ ისევ შემოვსხდებით რაფაზე, ისევ გავაბოლებთ და ჩურჩულ-ჩურჩულით ვაღიარებთ ერთად ყოფნის ბედნიერებას…

ჩემი მფარველი ანგელოზი ერთი პატარა, უმწეო გოგოა, ცეცხლისფერი თმით და დაჭორფლილი პაჭუა ცხვირით. სასწაულების მოხდენა არ შეუძლია. ან რა საჭიროა.მას მხოლოდ ჩემთან ყოფნა, ჩემი სიყვარული შეუძლია. მეტი არც არაფერი მინდა…

 

Запись опубликована в рубрике ჩანაწერები, ჩანახატები с метками , , , . Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s