ელეგია

იმდენ ხანს ვდიე ქარში, წვიმაში,466023

შემომეხარჯა წლები, დღეები.

ისე მინდოდა, სულ თან მყოლოდა,

კიდეც მჯეროდა ჯიუტად ამის.

იმდენ ხანს ვმალე. ვიფარე ხროვისგან,

შემომეკარგა, ვინც თან მიმყავდა.

იმდენი ხანი ვფანტე ყოველი,

აღარც კი მახსოვს, მქონდა თუ არა.

მივდევდი ასე, თავგამოდებით.

ვიცავდი ასე, გულმოდგინებით.

ისიც მომდევდა, სულ გვერდით მყავდა

და მიქარწყლებდა დაკარგვის ტკივილს.

წითლად ღუოდა და გულს მითბობდა,

მილამაზებდა ცას , შავ-თეთრს, ნაცრისფერს.

ვიძვირფასებდი ნალოლიავებს…

მაინც მომიკლეს…

ქვებით დამიჭკნეს, ჩამიქოლეს წითელი ბუშტი…

შორიდან პასკალი მიქნევს პატარა ხელს…

Запись опубликована в рубрике არაპოეტური ლექსები с метками , , , . Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s