კინო, რომელიც შავ-თეთრ ფოტოს მოჰყვება

ზემო იმერეთში, ხარაგაულში, როგორც თავად იმერლები უწოდებენ, ხარაგოულში, 22102015514ერთ გადამწავებულ მთას რომ აუყვები მიხვეულ-მოხვეული, ოღროჩოღრო გზით, ჯანჯღარისგან კუდუსუნი თუ გადაგირჩა და ყელში ამოვარდნილ ნაღვლის ბუშტს თუ მოუხერხე ჩვეულ ადგილზე ჩაბრუნება, ააღწევ კენწეროში და ერთი პატარა სოფელი დაგხვდება.

დილით ადრე და შებინდებისას შორიდან არ ჩანს, ნისლი ფარავს.  შუადღის მზე რომ დააჭერს, მწვანედ გადაფურჩქნულ აღმართზე  შურდულით ნასროლი წითელი კენჭებივით მოჩანს აქა-იქ გაფანტულ-ჩაკარგული იმერული ოდების სახურავები. ნახევრადდაცლილ იმერულ სოფელში წყალს წყაროდან ეზიდებიან დიდი თიხის ჩაფებით( მსგავსი გემოს წყალი ცხოვრებაში არსად მიგემია და ჩემს აღქმაში, ბავშვობიდან მოყოლებული, ზღაპრული უკვდავების წყალი სწორედ მის გემოსთან ასოცირდება). სიმინდს ისევ წყლის წისქვილზე ფქვავენ, ზაფხულობით დასაბანად ისევ მდინარეზე ჩადიან და საპნადაც ნაპირიდან აღებული ქვიშას ხმარობენ. ძროხები ისევ გასაცოდავებულ-დაჩიავებულები არიან, ბოსტნეული ისევ დამღიერებული, მაგრამ უგემრიელესი, ყველი ისევ მსოფლიოში საუკეთესო და განუმეორებელი, ჩეროები ისევ ათვისებული ზარმაცი, წამოკოტრიალებული ხუმარა იმერლებით. თითქოს დრო გაჩერდა. ერთი, რაც გახსენებს, რომ მთლად ასეც არ გაჩერებულა, ისაა, რომ აქა-იქღა დარჩა მოსახლე. კიდევ, რაც არ უნდა გასაკვირად მოგეჩვენოთ, რამდენიმე ახალგაზრდა ამოსახლდა თბილისიდან მამა-პაპის ნამოსახლარზე. ამ მოვლენას დაემთხვა სიმინდის ყანების და ღარიბი ვენახების გაქრობა და მათ ადგილებზე  სასაცილო ბალახის აბიბინებული სიმწვანის გადაბიბინება. ამას ავტომატურად მოჰყვა საღამოობით წყაროს თავზე ჩამომსხდარი მხიარული ახალგაზრდობა, რომლებსაც რა აცინებთ ამდენს, ვერა და ვერ გაურკვევიათ ბებიებს და ბაბუებს.

სწორედ ამ სოფელში დაიბადა ნიკოლოზი, აქაურობისთვის ნიკია, თბილისისთვის კოლია და ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანი, ჩემი ბავშვობის გამხალისებელ-გამფერადებელი, მსოფლიოში საუკეთესო ბაბუა, რომელიც გაჭრილი ვაშლივით ჰგავდა ფილმ»ნერგების» ბაბუას და სერგო ზაქარიაძეს ფილმში»გაზაფხული ისევ მოვა». ზუსტად ამის გამო თან მიყვარს ეს ფილმები და თან ვერიდები მათ ნახვას.

როგორც ყველა ბავშვს, მეც მიყვარდა უფროსებისგან მათი ბავშვობის ამბების მოსმენა და ყოველთვის მიკვირდა, რომ ჩემი ხელოვანი მეზღაპრე ბაბუა არაფერს ყვებოდა სოფლის ცხოვრებაზე, უფრო სწორად კი ყვებოდა, მაგრამ სხვებისას, თავისას კი არასდროს.

გამონაკლისი მისი და ჭინკების მეგობრობის ამბავი იყო, რომელსაც, როცა ვუსმენდი, თვალებს ვხუჭავდი და ვხედავდი პატარა, ცერისხელა, კოჭებამდე წითელთმიან გოგოებს, გრძელი კაბებით და პაწაწინა შიშველი ფეხებით, ცხენების ფაფარს რომ იყვნენ ჩაბღაუჭებული და მონდომებით წნავდნენ წვრილ ნაწნავებად.

ეს იყო და ეს. მერე ერთხელაც ბებოს ვკითხე, რატომ არაფერს ყვება თავის ბავშვობაზე-მეთქი და ეჰო, გახსენება არ უნდა იქაურობის. აღარც კი გაუხედავს იქით, ერთი რომ თქვა, აქ ფეხის დამკვრელის ჩემდათავადო, კიდეც ასრულებსო. მერე ადგა ჩემი ტკბილი ბებია და თვითონ მიამბო ყველაფერი. ასე რომ, თუკი რამე ვიცი ბაბუას ბავშვობაზე, მის მშობლებზე, სწორედ მისი დამსახურებაა.

დაფასებული კაცი იყო ბაბუას მამა, დიდი ტრიფონი, ხარაგოულის მაზრის პირველი გილდიის ვაჭარი. გულუხვი და ჩვილი გულის კაცი, ყველას გულშემატკივარი და დამხმარე. სოფელში დღესაც იმ უბანს, სადაც მისი დუქნები იყო, დუქნებს ეძახიან, თუმცა იქ ამის მსგავსიც აღარაა არაფერი. ყველა ღატაკის ხელის გამმართავი იყო თურმე, ნისიების ალბომი ჰქონდა და რისთვის ინახავდა, მგონი, თვითონაც არ იცოდა, რაკი არასდროს არავის სთხოვდა ვალის დაბრუნებას, თუ თვითონ არ შეაწუხებდა სინდისი. ცხოვრობდა სიამტკბილობით საყვარელ კალენიასთან და 5 შვილთან ერთად. თუმცა გამორჩეულად მაინც პირველი ვაჟი უყვარდა, პატარა ნიკია, ხუმრობით ბატონიშვილს რომ ეძახდა. ატუტუცებდნენ თურმე ბაბუაჩემს და დანარჩენი შვილები, რაკი ხმამაღლა ვერ ბედავდნენ უკმაყოფილების გამოთქმას, როგორც კი მოიხელთებდნენ უფროსებს წასულებს, უთაქუნებდნენ მამის ფავორიტს.

მერე ერთხელაც, როგორც ერთი დიდი მწერალი ამბობს, წითელი გოლითი შემოგლიჯინდა და ყველაფერი თავდაყირა დადგა. დიდი კრება გაიმართა ტრიფონის დუქანში. მთელი სოფელი იყო თავშეყრილი. პატრკომი, კომუჯრედი და კიდევ ასეთი მამაძაღლები იქნევდნენ ხელებს და ისროდნენ ლოზუნგებს. მერე ხალხის მტრების შავი სია წაიკითხეს და პირველი ტრიფონი ეწერა თურმე. ვერავინ გაბედა ხმის ამოღება, არავინ გაიხსენა, რომ წლობით არჩენდნენ ოჯახებს სწორედ ამ ხალხის მტრის დახმარებით. ტრიფონი კი იჯდა თურმე «აზიაცკებში» გამოწკაპული, კოხტად მხრებში გაჭიმული, მოწკურულ თვალებში საეჭვო სისველე უბწკვიალებდა და უხმოდ იღიმებოდა. ადგა მერე თურმე და ასე უხმოდვე დატოვა კრება. გამოიხურა კარი და დაიკარგა. სახლში რომ არ დაბრუნდა, ეძებეს თურმე და დაბნელებულზე ძლივს მიაგნეს სოფლის ბოლოში, ტყის პირას იჯდა და იღიმებოდა. წამოიყვანეს. ვეღარც ვერავინ იცნო და ვეღარც ვერავისი გაიგონა რამე. ელდისგან დაყრუვდა 40 წლის ჯან-ღონით სავსე კაცი, დაყრუვდა და მახსოვრობა დაკარგა. ჰო, ასეც ხდება თურმე. იმ დღიდან იყო ასე ყრუ და სკლეროზიანი. ახსოვდა ყველაფერი, რაც იმ ავბედით კრებამდე მოხდა, მერე კი სრული სიცარიელე  იყო მის გონებაში. ისე მოკვდა, არ გახსენებია, რომ გააკულაკეს და მტერი დაარქვეს, არ გაუგია, რომ მის ნიკიას უკვე შვილები ჰყავდა, რომ მისი მეორე ვაჟი ომში დაიღუპა, რომ მესამე ვაჟს ფრონტზე ყუმბარამ მარჯვენა ხელი წააცალა და 19 წლის ბიჭი ინვალიდად დაბრუნდა. ცხოვრობდა ასე ბედნიერად, თავის ახალგაზრდობაში და უზრუნველ ცხოვრებაში ჩარჩენილი. მხოლოდ სიკვდილის წინ აღმოაჩინა, რომ დაბერებულიყო თვითონაც და მისი კალენიაც, რომ ეზო-ყურე აღარ ჰგავდა ადრინდელს და რომ შვილები არც ერთი  იყო მის გვერდით…

იმ კრების მერე ბაბუაჩემი, 14 წლის თავნება ნიკია, დადარაჯებია პარტკომს და ისე უცემია, ორი კვირა ასულიერებდნენ ექიმები. თავად ბაბუა დაუჭერიათ და რომ არა დედამისის მოხერხებულობა, კიდეც გაუყენებდნენ კუდიგორის გზას. ღამე გაუთენებია ბუხართან ტირილით თვალბდასიებულ კალენიას. აუვსია და აუვსია უშველებელი კალათა ნამზადით, ზედ იმერული წყალმაჭარაც დაუყოლებია და მისულა ძველ თავლასთან, დროებით საპატიმროდ რომ იყენებდნენ სოფლის ბოლშევიკები. მიუცია მცველისთვის და უთხოვია, კაცი გლახათ მყავს, ეგება არც გააწიოს დილამდე და შვილის უნახავს ნუ მოკლავ, გაუშვი ბღარი, დაემშვიდობოს მამას და დილით ჩაგბარდებათო. დაუჯერებია იმ სულელს და გამოუშვია. მოცვენილან სახლში, მიუცია წინასწარ გამოკრული ბოღჩა, ცოტა ფულიც ჩაუკერებია გალიფეს ჯიბეში. ფაცაფუცით გამოიყვანა ცხენი,  მერე ბოთლით არაყი მოარბენინა და რას გაშტერებულხარო, მოხსნა თავი და დურთა პირში ცხენს. ჩააცალა ბოლომდე. გაგიჟდა თურმე ცხენი, ნაპერწკლებს ისროდა თვალებიდან და დუჟი სდიოდა პირიდან. შემოახტა ბაბუაჩემი უუნაგირო ცხენს და თავისი დობილი ჭინკებივით ჩააფრინდა ფაფარში. კი არ მირბოდა, მიფრინავდა თურმე და 10 წუთში უკვე «მასტერავოის» მიჰყვებოდა თბილისისკენ…

ისიც ისე შეიფარა ქალაქმა, როგორც ბევრი მისნაირი. ხან სად მუშაობდა და ხან სად, რომ თავი ერჩინა, თან ჭრაქზე წიგნებს კითხულობდა, სწავლის გაგრძელებაზე ოცნებობდა. ასაკი რომ მოუვიდა, მიაკითხა უმაღლეს სასწავლებელს და უიო, ნურას უკაცრავადო, ხალხის მტრის შვილს ვერ მივიღებთო. თუ უარს იტყოდა მშობლებზე, წინააღმდეგობა არ შეხვდებოდა, ის კი არა, შეღავათსაც კი მისცემდნენ. მაგრამ მაგის კაცი იყო ბაბუაჩემი? აუკრავს გუდა-ნაბადი და ცემში გადაკარგულა ორი წლით. იქ კირის საბადო თუ მაღარო იყო და დაუწყია მუშაობა. დღისით ზურგით ათრევდა კირს, ღამით კი დედის გამოგზავნილ მალამოს იზელდა დამწვარ ადგილებზე და ჭრაქის შუქზე მეცადინეობდა. ორი წლის მერე ჯილდოდ მუშის წიგნაკი მიიღო და ხელგაშლით მიიღეს უმაღლესში.

აღარ გაუხედავს სოფლისკენ. არც არაფერი უნდოდა იქაური. ერთადერთი, რასაც რუდუნებით ინახავდა და უფრთხილდებოდა, ზემოიმერული კილო იყო, რომელზეც მხოლოდ ოჯახში საუბრობდა და რომელიც დღემდე ყველაზე ლამაზი მუსიკასავით ჩამესმის ყურში

მერეც ბევრია მისი ცხოვრებიდან მოსაყოლი და გასახსენებელი, რასაც აუცილებლად კიდევ მოვყვები, მაგრამ არა აქ, რაკი ეს არაა ამბავი ბაბუაზე. ეს უფრო იმაზეა, რაღაცას რომ სამარადისოდ გავიწყებს ან გაძულებს და რისი გახსენებაც არასდროს გინდა.

ზამთრის გრძელ ღამეებში, ბევრჯერ გამიგია ბაბუას ამოოხვრა: გაჭირვებული კაცი რომ დაიბადება, უნდა დააჭირო ფეხი და გასრისოსოო. ვერაფით ვიგებდი, რატომ ამბობდა ამას კაცი, რომელსაც ყველაფერზე ეტირებოდა და ყველა ეცოდებოდა. ახლა ვხვდები…ვხვდები და როცა ეს სიტყვები მახსენდება, ხან გაგიჟებულ ცხენზე ჭინკასავით შემხტარ ნიკიას ვხედავ, ხან კირით ზურგდამწვარ შავტუხა ბიჭს და ხანაც გამორჩეულად საყვარელი უფროსი შვილის ცხედართან მდგომ ჭაღარა  კაცს, აკანკალებული ხელებით გაციებულ ფეხებს რომ უზელდა და ჩაცვენილ ლოყებზე ცრემლი სდიოდა ღვარად…

ინანიშვილი ამბობს, ასეთ რამეებზე შვილები არასდროს ლაპარაკობენო მშობლებთან. არც მე მილაპარაკია ჩემს მშობლებთან, აი, შვილებთან კი ვლაპარაკობ. მინდა იცოდნენ ჩემი დიდი და პატარა ბაბუას ამბები. მერე რა, თუ არც ერთს იცნობდნენ და არც მეორეს. მერე რა, თუ ჩემი დიდი ბაბუას ფოტოც კი არ შემორჩა. მერე რა, თუ ერთხელაც მეც არ ვიქნები. მათაც ექნებათ ამბები მოსაყოლი შვილებისთვის და შვილიშვილებისთვის.

მაგრამ ალბათ მაინც უფრო დიდ ბაბუაზეა ეს ჩანაწერი და მის უცნაურ დიაგნოზზე, რაც ისეთი ნაცნობია ჩემთვის, მიუხედავად იმის, რომ არც სკლეროზი დამმართნია და არც დავყრუებულვარ… ოღონდ მე პირიქით ვარ, აწმყოში ვარ გარჩენილი და აღარც უკან მინდა გახედვა და აღარც წინ. უკან თუ გავიხედავ, მხოლოდ იმისთვის, რომ ის ადამიანები დავინახო, რომლებიც ყველაზე მეტად მიყვარდა და რომლებიც, მჯერა, იქაც ფიქრობენ ჩემზე. ალბათ ბანალურს ვამბობ, მაგრამ მე ასე მგონია, მანამდე ვცოცხლობთ, სანამ ვახსოვართ.

ძალიან მინდა ჩემმა შვილებმა მოახერხონ, რომ მათმა მონაგარმაც იცოდეს ერთ კეთილ კაცზე, რომელსაც სიკეთის სანაცვლოდ დიდი ტკივილი  აჩუქა წუთისოფელმა და ამ ტკივილით დაჯილდოებული სამუდამოდ გაერიდა სამყაროს და რეალობას…

პ.ს. ყოველ ჯერზე იმ იმედით ვათვალიერებ ძველ ალბომს, რომ ეგებ სადმე წავაწყდე მის ფოტოს, მაგრამ სულ ტყუილად. მეც, უკვე მიჩვეული ამ იმედგაცრუებას, ვაგრძელებ  ამ უცნაურ შავ-თეთრ სურათებში ბორიალს და ყოველ ჯერზე ალბომის დახურვისთანავე ვიწყებ კლავიატურის კაკუნს…

უცნაური ძალა აქვს შავ-თეთს ფოტოს. როგორც ჩემი და იტყვის, ყოველ მათგანს თავისი კინო მოჰყვება…

Запись опубликована в рубрике ამბები კატერინას ალბომიდან с метками , , , . Добавьте в закладки постоянную ссылку.

5 комментариев на «კინო, რომელიც შავ-თეთრ ფოტოს მოჰყვება»

  1. «ყოველ მათგანს თავისი კინო მოჰყვება…» — ძალიან მაგარია, მართლა ასეა. იმდენი ხანია ძველი ალბომი აღარ გადამიშლია. ყველაზე მეტად (შეიძლება ითქვას ერთადერთი მიზეზია) ნათესავებთან ურთიერთობა იმ ისტორიების გამო მიყვარს, რომლებსაც ბებიაჩემ/ბაბუაჩემზე ყვებიან.

    ისტორიებად დარჩენილი ადამიანები ❤

  2. ხო, მეც 🙂 კიდევ რამდენი ასეთი ისტორიად დარჩენილი ადამიანი მყავს მარაგში. ისე გამოვიდა, რომ ჩემდა უნებურად ახალი ციკლი გამომდის ბლოგზე 🙂

  3. მაკა:

    საოცარი გოგო ხარ ქეთი

  4. 🙂 რა ვიცი, ისე საოცრად კი მიდის ჩემი ცხოვრება და მეც დავიჯერე, რომ საოცარი ვარ 🙂 კაია თუ არა ეს, კაცმა არ იცის… მიყვარხარ მე შენ ❤

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s