არა ქალ ჰკლა

ყოველთვის ვერიდები ისეთ თემებზე წერას, აჟიოტაჟს რომ მოჰყვება ხოლმე და ყველა nasilie_v_semeიწყებს მასზე წერას. ვერიდები, იშვიათ გამონაკლისებს თუ არ ჩავთვლი. ეს იმ გამონაკლისთაგანია. ახლაც ვიკავებდი თავს, მაგრამ ალბათ უფრო იმის გამო, რომ ცოტა გამნელებოდა სიბრაზე და ემოციები დამეოკებინა.

სამი დღეა გამისკდა თავი, ტვინში მეწერება და მეწერება, ფრაზები, აბზაცები თავისით ჩნდება და ლაგდება, მე კი ვერა და ვერ მოვაღწიე აქამდე ჩემი არანორმალური გრაფიკის გამო. აი, ახლა მოვიცალე (მადლობა მაღალ სიცხეს) და ვიწყებ:

თავიდანვე გეტყვით, რომ ეს პოსტი იქნება ძალადობაზე, ძალადობას შეგუებულებზე, გამმართლებლებზე და კიდევ ალბათ ბევრ რამეზე, რაც წინასწარ არ ვიცი და გზადაგზა გამოჩნდება. ისევ მოვედები ჩემებურად ღობე-ყორეს, საითაც წამიყვან-წამომიყვანს სიტყვის და ემოციის ძაფი და, იმედია, შევძლებ თქვენამდე მოვიტანო ის, რაც ამდენი ხანია მიდუღს და მაწუხებს.

გუშინ მეტროთი ვმგზავრობდი. მატარებელში გვერდით ქალი და მამაკაცი საუბრობდნენ( კარგია ზოგჯერ ყურსასმენი რომ გეკარგება).ქალი აღშფოთებული იყო მოკლული ქალის საქციელით, რა წესია ოჯახურ ამბებში პოლიციის ჩარევაო, კაცი კი ამბობდა, რომ დაეჭირა მაშინვე პოლიციას, ეს ამბავიც ხომ არ მოხდებოდაო. კარგად დავაკვირდი ამ ქალს და მივხვდი, რომ ჩარევას აზრი არ ექნებოდა, იმ კატეგორიიდან იყო YouTube-ზე  ატვირთულ ვიდეოში რომ ბჭობს, ბევრი ქალი საცემიაო. ამასობაში ჩემი ჩასვლის დროც მოვიდა და მწარედ ჩაფიქრებულმა გავაგრძელე გზა მიწიშქვეშეთში.

უცნაური რამაა მეტრო. არის რაღაც მისტიკური აქაურობაში. ფერი, ხმა, სუნი უკვე ქმნის უცნაურობის საფუძველს და კიდევ ადამიანებსაც თუ დააკვიდები, ხომ საერთოდ. აიღე კამერა და გადაიღე! არც სცენარი გინდა, არც რეჟისორი, არც კომპოზიტორი და არც დანარჩენი. აგერ ვიღაც დგას და კივის მთელი ხმით, იქით სტიქაროსანია და ისიც მოწყალებას ითხოვს ამ მკივანა ქალივით, ცოტა ზემოთ ერთი გაჩეჩილი ქალია და ტირადით გამოდის: «არავიზე ბოროტება არ ჩამიდია არასდროს გულში, მაგრამ ახლა, ახლა! ესენი ვის არ გააგიჟებენ! არ გაიხაროთ! ამოწყდით! ამოწყდით!» ხალხი თავჩაღუნული მიდი-მოდის და მე მიჩნდება სურვილი ამოვქოლო მიწის ზემოთ ამოსასვლელი. თუმცა ეგებ კაი ხნის ამოქოლილიცაა… წარმოსახვითი კამერით ვიღებ ამ ყველაფერს, ვიღებ ფილმს ქალაქზე, რომელიც მიწის ქვეშ ჩარჩა და ასე სადგურიდან სადგურამდე მოძრაობაში ატარებს ცხოვრებას. ფილმს კი  ჩემს მეგობარს დავესესხები და «კლინიკა»ჰქვია.

ხო, ჩვენ ერთ დიდ კლინიკაში ვცხოვრობთ და საშველი არსადაა.

ვაკვირდები ქალებს, რომელთაგან უმეტესობას კაი ხნის წართმეული აქვს ქალობა და მგონი აღარც ახსოვს, რომელი სქესის წარმომადგენელია, კაცებს, რომლებიც ეგებ გვაჯები, აყროლებულები არიან, მაგრამ მაინც ამაყები იმით, რაც შარვლის წინა მხარეს აქვთ, მერე რა, თუ უკვე მაგის გამოყენების თავიც აღარ აქვთ. მდგომარეობიდან გამოვყავარ ამ უსაფუძვლო გაჯგიმულობას. ხო, ასე იყოყებიან და თავიანთ თავმომწონეობას  ქალების  აბუჩად აგდებით იმყარებენ. ხო,ხო. აბა გადახედეთ თქვენ ირგვლივ. რასაკვირველია, ყველა ისეთი საქონელი არაა, რომ ქალი ცემოს ან მოკლას, მაგრამ მისი დაკნინება ყველას სჩვევია. «ქალს საჭესთან რა უნდა, არც ერთმა ტარება არ იცის», «ქალის ჭკუა თხამ შეჭამა», «ქალის ჭკუაზე რომ კაცი გაივლის, ის რა კაცია», «ქალი ვიცი კუხნიაში», «ქართველი ქალები კომპლექსიანები არიან» და რა ვიცი, კიდევ რომელი ერთი ჩამოვთვალო. თვითონ რას ჰგვანან და რაში ვარგიან, ამაზე არც ერთი არ დაფიქრდება და გინდაც დაფიქრდეს, მაინც არ შეიმჩნევს და საკუთარი ნაკლის გადასაფარავად ისევ ქალზე გადმოანთხევს თავის შეუმგდარობის სიბრაზეს. და ჩვენ ამას ვისმენთ და ვისმენთ გაუთავებლად. დიახაც, ყველა ქალი ამ ქვეყანაში ძალადობის მსხვერპლია! ისიც, ვინც მოკლეს, ვისაც ურტყეს და ისიც, ვინც საღ-სალამათია და ეგებ სხვების თვალში ბედნიერი ოჯახიც კი ჰქონდეს.

მე არ ვიცი, სხვაგან ასეა თუ არა, მაგრამ ქართველ კაცს აქვს გარდარეული სურვილი გახედნოს ცოლი, გადააკეთოს, გამოჭრას იმ თარგზე, თვითონ რომ აქვს გადანახული თავის მახინჯ წარმოსახვაში. დათმობაა? ქალმა უნდა დათმოს, მოთმენაა? ისევ ქალმა უნდა მოითმინოს, პატიებაა?კაცმა უნდა აპატიოს, თორემ ქალი აპატიებს,  აბა სად წავა. ღალატია? ქალი მოსაკლავია, კაცი კიდევ რა მოხდა, კაცია და მოსული ამბავია. თუ დაჰყვები მის «ძლიერსქესურ» გეგმას, გაქნება ტკბილი და ქართულ-ტრადიციული ოჯახი: შენ-თმაშეუღებავი, მოუვლელი ფრჩხილებით, დაბეჩავებული, სამზარეულოსა შინა მყოფი მუდმივად და მომღიმარი, მაშინაც, როცა ქმარი  გაგინებს, ან გაქილიკებს. თუ არ დაჰყვები, მაშინ სკანდალები გარანტირებული გაქვს.

ვფიქრობ და თავისით მევლება პარალელები ლიტერატურულ პერსონაჟებთან. ზუსტად ამას ჩალიჩობდა ვარსქენიც, მეტს კი არაფერს. შუშანიკის გადაკეთება- დამორჩილებას. მაგრამ არაფერიც არ გამოუვიდა. ყველაზე დიდი, ყველაზე ძლიერი, ყველაზე მაგარი ქალია ჩემთვის სწორედ თავისი პრინციპულობის და ნებისყოფის გამო. ვარსქენი კი ერთმნიშვნელოვნად მხეცია და არაკაცი, რაკი ქალის ცემა შეეძლო, დანარჩენი, რაც დააშავა,  ჩემთვის მეორეხარისხოვანია და არაფრით არ მესმის ამ ორიგინალობას მონატრებული კრიტიკოსების, ზოგიერთი ვარსქენის გამართლებას რომ ცდილობს. აგერ ჩვენი ჯაყოც. თეიმურაზის შეგონებაზე, ცოლის ცემა არ შეიძლება, ქალი სუსტია და სახარებაში წერია, ქმარი უნდა გაუფრთხილეს ცოლსო, როხროხით პასუხობს: «ვიცის, ვიცის, ჯაყომა, ორჯერ დაიწერე ჯვარი და მღვდელმა გითხრა, ცოლი უნდა შეინახოო» და თან  გირვანქიანი მუშტი ისე შეკრა, თეიმურაზი მიხვდა, რომ მგელს სისხლიანის ჭამას უკრძალავდა.მაინცდამაინც ამათი გენი ჭარბობს ქართლოსის ნაშიერებში? აი, ბათუს არ უთქვამს ცოლისთვის, როცა სხვისგან ნამუსახდილი ნახა, მე რა ვიცი, ჩემს აქ არყოფნაში რა ქენი, შენი ბრალი იქნებოდაო. უთხრა, ნეტავი შენ, ვითომც არაფერი მომხდარაო და რომ დაეჯერებინა ქალი, რომ მართლა ასე ფიქრობდა, მოძალადე სტუმარსაც არ გასცა ხმა და მშვიდობიანად გამოცილა სახლიდან. გგონიათ ადვილი იყო? სულაც არა, იმიტომაც აიარა დაბრუნებისას ის აღმართი «წელმოწყვეტით». ჯოყოლას არ უთქვამს ცოლისთვის, სად წაწანწალდი, მე აქ დამტოვე გაკოჭილი და შენ ვიღაცას დასტიროდი, შენ რამე ხომ არ მიქარე და ნაღდად რაღაც იყო მაგას და შენ შორისო.

რატომ ავიჩემე ეს ლიტერატურული პარალელები? ერთ ბლოგერს ეწერა, მასწავლებლებმა დაანახონ კარგად ბავშვებს ვინაა ვარსქენიო. აბსოლუტურად მართალია. ის კი არა, მე რომ მკითხო, ყველა ის ლიტერატურის მასწავლებელი, ვინც ამას არ აკეთებს მარტო სკოლიდან გასაგდები კი არა, ციხეში ჩასასმელია. მაგრამ რაა იცით? იმდენს ვასწავლე და ვეჩიჩინე, მეგონა კიდეც დავანახე ის, რაც დასანახი იყო და თვითონაც ასე თვლიან, რომ ჰკითხო, მაგრამ იმ დღეს თავზარი დამცა ჩემი შვილის მეგობრების საუბარმა( ყველა ჩემი ნამოწაფარია თავის დროზე). შენ რა იცი, რა ქნა იმ ქალმა, ეგებ იყო მოსაკლავიო. აი, აქ გადამეკეტა!!! სულ ვარსქენის ნაშიერი ვეძახე ყველას. ეწყინათ, რატომ გვლანძღავო. ანუ ვარსქენი რომ ცუდია იციან, მაგრამ თვითონაც რომ დიდად შორს არ არიან მისგან, ამას ვერ ხედავენ. ხოდა, მივხვდი! სულ ამაოა ყველაფერი. ჰაერია აქ მოწამლული და ამას მგონი უკვე ვერაფერი უშველის.

ბოლოს კი ისევ ჩემს თანამოსქესეებს მივმართავ: ნუ დაანებებთ ქმარს გაგწვრთნათ. რა მომენტიდანაც ამას დაიწყებს, იქ დამთავრდებით, როგორც პიროვნება და მერე ცემა-კვლამდეც დიდი მანძილი არ რჩება.თანაც ვინ თქვა, რომ ჩაგვრა და ძალადობა მხოლოდ ცემა და კვლაა.

მეც ძალადობის მსხვერპლი ვარ. მერე რა, თუ არ მირტყამდნენ და არც არავის გამოუჭრია ყელი.სამაგიეროდ, ცდილობდნენ მივჩვეოდი დამცირებას, აგდებულ დამოკიდებულებას, აი ისეთს პოსტის დასაწყისში რომ ჩამოვთვალე, ცდილობდნენ გადავეკეთებინე და ერთ დღესაც მივხვდი, რომ საკუთარი ცხოვრების და თავის ფასად შენარჩუნებული სიმშვიდე და კერია არ მინდოდა. ავჯანყდი! მართალია, ეს აჯანყება 10 წელზე მეტს გაგრძელდა და წაიღო ჯანმრთელობის და ნერვების უმეტესი ნაწილი, მაგრამ მე გავიმარჯვე! და რა მომენტიდანაც დადგა ნანატრი თავისუფლება, დავიწყე საკუთარ თავში დაბრუნება. წლების მანძილზე მომიწია აქა-იქ გაბნეულ-გადაკარგული «მეს «მოგროვება და ერთხელაც ვიგრძენი, რომ მე დავბრუნდი!!! ეს კი იყო არაჩვეულებრივი განცდა!

მეგობრები ხუმრობენ ხოლმე ჩემზე, კაცთმოძულეაო. სულაც არა, უბრალოდ არ აღვიქვამ მათ სერიოზულად. ვიცი, რომ მათგან პრობლემა და ტკივილი უფრო მეტია, ვიდრე სასიამოვნო და დადებითი. ამიტომაც ვუყურებ მათ, როგორც გასართობს, ასე ვთქვათ, როგორც სექსუალურ ობიექტს. მეტი სერიოზულობა არაა საჭირო. ასე უკეთესია, რაკი ორმხივობის პრინციპი არ პრინციპობს. ცალმხრივი დათმობის, გაგების, მსხვერპლის კი მე არ მწამს. მე ვინ ვარ, თვითონ რუსთაველსაც არ სწამდა.

მოკლედ, ასეა და კიდევ ვისაც გგონიათ, რომ რაიმე მიზეზის გამო დასაშვებია ქალის ცემა და მოკვლა, ყველა ხართ არაკაცები და არაქალები.

იქნებ ამ პოსტის წაკითხვისას ვინმეს კიდეც გაუჩნდეს ჩემი კაი გვარიანად გატყეპვის სურვილი და ძალიანაც კარგი, თუ გაუჩნდება და კიდევ  უფრო კარგი, რომ ვერავინ  შეძლებს ამის განხორციელებას 🙂

პ.ს. მგონი ისევ მიწევს სიცხე, დავლევ ურეცეპტო ტერაფლიუს ჩაის და ტრადიციულად მივეცემი ალბათ ძილს დილამდე.

პ.პ.ს. გადავიკითხე და სულ ტყუილად დავლოდებივარ სამი დღე, არც სიბრაზეს გადაუვლია და ვერც ემოცია მომითოკავს, მაგრამ მგონია, ეგ უკეთესიცაა…

Запись опубликована в рубрике საზოგადოება, ჩანაწერები с метками , , , , , , . Добавьте в закладки постоянную ссылку.

5 комментариев на «არა ქალ ჰკლა»

  1. სამწუხაროდ მართალი პოსტია

  2. ხო, იმდენად სამწუხაროა, რომ არც ვიცი, ეშველება თუ არა ამ ამბავს… მადლობა :*

  3. მაკა:

    იტალიაში,სტატისტიკით, ყოველ მესამე დღეს კლავენ ქალებს ექს და აქტუალური ქმრები, საყვარლები, კომპანიები და ასე შემდეგ…ეს პრობლემა ყველგან დგას…ისე, რამ გაამხეცა ეს კაცები (თუ ასეთები იყვნენ ყოველთვის) არ ვიცი…დიდი ბედნიერებაა რომ ეს საშიშროება არ მელოდება, (ექსის იმედი მაქვს :* )
    ბლოგი მშვენიერია რა თქმა უნდა, როგორც ყოველთვის და უფრო მომეწონა იმიტომ, რომ იტალიაში,საათობით ლაპარაკობენ ამ პრობლემაზე ფსიქოლოგები, ქალთა უფლებათა დამცველები, კრიმინოლოგები და ასე შემდეგ, მაგრამ არავის არ გაუვლია პარალელი არასოდეს არც ერთ მხატვრულ თუ რეალურ პერსონაჟთან…ეძებენ მიზეზს იტალიელებიც, მაგრამ მეორე დღეს, საინფორმაციო გადაცემა ისევ მკვლელობის გამოცხადებით იწყება…
    პ.ს. ისე, ჩვენ, ქალებმა გამოვიჩინოთ ხასიათის სიმტკიცე და გადმოვიკეთოთ ეს კაცები არ შეიძლება? თუ არა ასე უკაცოდაც რაცხა… 😀

  4. კი გვგავან იტალიელები და არ მიკვირს. რასაკვირველია უნდა გამოვიჩინოთ სინტკიცე და თავიდანვე არ გავაბლატაოთ 🙂 . უკაცოდ რატო, ეყარონ ისე, გაერთობა ხანდახან ადამიანი, მეტი ხეირი მაინც არაა მაგათგან :). მადლობა:*

  5. შუშანიკი და ვარსქენი სულ სხვა კუთხით, სულ სხვანაირად ისწავლება სკოლებში. მთავარი ლაიტმოტივი «ქრისტიანობა და მისთვის თავდადებაა», ამიტომ არ მიკვირს რომ ახლა წამოვიდა ვარსქენის გამართლების ტენდენცია. შუშანიკის საქციელი ჩემი ღრმა რწმენითაც არ არის ადეკვატური და ფსიქიურ დარღვევებზე მიუთითებს, თუმცა ეს ცხადია არ ნიშნავს რომ ვარსქენის მხეცური საქციელია რამენაირად მისაღები ან გასამართლებელი. (ისე უცნაურია, დღეს დილით ვლაპარაკობდი ზუსტად ვარსქენი/შუშანიკის საკითხზე).
    რაც შეეხება ძალადობას, სიმართლე გითხრა მე ვერ ვხედავ ამის გამოსწორების გზებს უახლოეს მომავალში. სადაც მე-11 კლასელი ბავშვი გაღიმებული ამბობს რომ თუ ქმარი დაარტყამს ე.ი. დაიმსახურა, იქ ისეთ პრობლემასთან გვაქვს საქმე რა უნდა ეშველოს რომ არ ვიცი.
    ძალადობასთან გამკლავება ძალიან რთულია და «დაყვავებით საუბარი» სრულიად არაფრის მომტანი. ჩემი აზრით ზოგჯერ თავზე ხელის სმაზე და ახსნა-განმარტებებზე გაცილებით ეფექტური სიმკაცრის გამოჩენაა, აუცილებელია იმ დონემდე მიხვიდე რომ მოწოდებები გესმოდეს და სწორ განათლებას იღებდე სკოლებში. ჰოდა, სანამ აქამდე მივალთ, ცოტა სხვა რამ გვჭირდება.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s