ირანული პოეზიიდან

«ცეცხლში ვიწვი და მეგობარი არ გამაჩნია,
შორეულ გზაზე თანამგზავრი არ გამაჩნია,

მაქვს გულის ფსკერზე უამრავი მარგალიტები,
მაგრამ ვის ვანდო,მეგობარი არ გამაჩნია. 


დღე ისე გადის,რომ არ ძალმიძს ვიღონო რამე,
ყოფნა-არყოფნის საფიქრალში ილევა ღამე,
გადის ცხოვრება,რომლის წამიც მთელ ქვეყნად ფასობს 
და მე ფიქრებში ფუჭად ვკარგავ ამ ძვირფას წამებს. 


აფსუს,ნანატრი ყრმობის ჟამი დაკარგულია,
არც სურვილია ლხინისა და აღარც გულია,
დამძინებია მდინარისპირს დაღლილს და მწყურვალს,
ამასობაში ჩემი ყოფნის წყალს ჩაუვლია».     -აბუ საიდი.                                                                                                    


«გზა გამიმრუდდა და ცხოვრება ჩემი ძნელია,
სიმშვიდე გაქრა,კაეშანში ყოფნა ძნელია,
დიდება უფალს,რადგან ქვეყნად ნაღველი მაინც 
სახვეწი არ მაქვს და ადვილად საშოვნელია»    -ომარ ხაიამი.                                                                                                                             


«ჰეი,რომელნიც ეძიებთ უფალს სადღაც თქვენს მიღმა,სადღაც თქვენს იქით,
ვერსად იპოვით სხვაგან,რადგან თქვენშია იგი.
თუ არაფერი დაგიკარგავთ,ფუჭი ძიება რისთვის გარგიათ?
რატომღა უხმობთ,რატომღა ეძებთ მას,რაც არასოდეს არ დაგიკარგავთ?
 გააპრიალეთ სარკე სულის,ჩამოაშორეთ ჭუჭყი და ჟანგი…»   -ჯალალ-ედინ რუმ.                                                                                                                                                                                  
Запись опубликована в рубрике სხვადასხვა с метками . Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s